لئون :اطمينان از در دسترس بودن هميشگي طرف رابطه باعث دلزدگي مي‌شود. آسودگي در ِ تخيل را مي‌گذارد و عشق هرگز بدون تخيل شكل نمي‌گيرد (و يا لااقل حالاكه مكابيز* همين اطراف است: ادامه نمي‌يابد!). چطور ممكن است عشق بتواند كسي را گرفتار كند كه مطمئن است هر لحظه‌اي كه اراده كند مي‌تواند صداي معشوق يا معشوقه‌اش را بشنود؟! آدمي كه طرف رابطه‌اش را به اين آساني دم‌دست داشته باشد نه تنها عاشق نمي‌شود بلكه ملال ِ ناگزير ِ اينگونه روابط روز به روز بيشتر دامن‌گيرش مي‌شود.
توصيه‌ام براي شما ــ مخصوصا آنهايي كه در "رابطه" سبك‌تر و ضعيف‌تر هستند ــ اين است كه در بعضي ساعات روز موبايل‌تان را خاموش كنيد. مخصوصا ساعاتي كه احتمال تماس طرف رابطه بيشتر است. بگذاريد با صداي «دستگاه مشترك مورد نظر خاموش است» كمي تخيل‌اش به كار بيافتد: «ببيني جانور كجاست... با چه كسي است كه تلفنش را خاموش كرده؟!» بعد برايش توضيح بدهيد. نه چندان مفصل و نه اينكه: «شارژ گوشي تمام شده بود.» مثلا بگوئيد مشغول كاري بوديد... از همين بهانه‌هاي مشخص بهانه.
توصيه ديگري كه درباره استفاده از موبايل در عاشق (يا عاشق‌تر) ‌كردن طرف مقابل دارم اين است كه هميشه با لحن "منتظر" پاسخ تلفنش را ندهيد. گاهي وانمود كنيد كه از شنيدن صدايش غافلگير شده‌ايد و و حالا در موقعيتي هستيد كه نمي‌توانيد راحت با او صحبت كنيد... با لحن معذب و رسمي جوابش را بدهيد و ادامه مكالمه را موكول كنيد به بعد. تا "بعد" فرا برسد تخيل هم بي‌كار نمي‌نشيند و اين بعد هرچه طولاني‌تر باشد (حتي تا زمان تماس مجدد او) كارايي‌اش براي تحريك تخيل طرف مقابل بيشتر مي‌شود.

* قرار است این وبلاگ را به طور مشترک ادامه بدهیم.