لئون : يكي از بانمك‌ترين شيوه‌هاي دلبردن و دل‌دادن "دشمني" است! در همين ولايت مجازستان خودمان چند نفري را مي‌شناسم كه از این طریق گرفتار شده‌اند. اولش كدورتي سطحي است، بعد با استمرار جدل‌هاي لفظي به دشمني تبديل مي‌شود و ناگهان هر دو مي‌فهمند كه چقدر با هم صميمي شده‌اند! تنها جرقه‌اي كوچك لازم است تا اين دو عاشقانه همديگر را بپرستند.
 اين جنگ است كه با گره زدن شديد دو دشمن آنها را به دام مي‌اندازد. ميدان حقيقي جنگ را تصور كنيد: نزديكي خون ريختهء دو لشگر، مجاورت شهواني دو سرباز، كه چشم در چشم هم مي‌خواهند يكديگر را با سرنيزه بدرند. زندگي هركدام از اين سرباز‌ها به حركت سرباز روبرو بستگي دارد. ديري نميگذرد كه دو سرباز ما حس مي‌كنند چيزي در دنيا ندارند غير از يك دشمن.
حالا اين دو سرباز را به لباس‌هاي زن و مردي در بياوريد و بنشانيدشان پشت كامپيوتر. جنگ با همان خشونت اما بي‌ضرر جسمي در فارومي، چت رومي يا وبلاگي ادامه دارد كه دو طرف مي‌فهمند كه هيچ كاري در اينترنت ندارند جز اينكه نوشته طرف مقابل را بخوانند و پاسخي كوبنده تدارك ببينند. اينها همان‌هايي هستند كه چند وقت بعد هنگامي كه در حال قربان صدقه رفتن مي‌يابيم‌شان حيرت مي‌كنيم.

* ايده اين پست از «ميلان كوندرا» است.

۰۰۰

بعد از تحریر:  یک نکته بسیار مهم در مورد "دشمنی صمیمانه" ــ که فراموش کردم در مرتبه اول ارسال پست عنوان کنم ــ این است: دشمنی های صمیمانه در مورد کسانی به وقوع میپیوندد که اختلاف سطح کمی با هم دارند اما در دو جبهه مختلف می جنگند! وگرنه مسلم است که (مثلا در مورد من) یک دختر وقیح و بیسواد و احمق که در جبهه روبرو قرار دارد، هیچ حسی را بیدار نمیکند غیر از تهوع!